Metoda Ośmiorniczki® - Nauka pływania dzieci i dorosłych

 🦑 NOWY ROK SZKOLNY W LICZBACH 🦑 170 dzieci 10 kobiet 39 torów 3 lokalizacje Razem 180 osób na zajęciach Ośmiorniczek. A jest jeszcze jedna liczba, która mówi o moich zajęciach bardzo dużo: 4,6 osoby na tor. Moje grupy planuję na 5–6 osób. I to jest bardzo świadomy wybór. Bo można zrobić zajęcia dla 8, 10 czy 12 osób na jednym torze. Ja wybieram małe grupy. Nie po to, żeby dobrze wyglądało to w ofercie. Tylko dlatego, że przy małej grupie instruktor widzi każde dziecko. Ma czas poprawić. Ma czas pokazać. Ma czas zatrzymać się przy dziecku, które czegoś się boi. Ma czas zauważyć mały krok do przodu. Ale mała grupa daje nam również coś jeszcze. Przestrzeń. Na odrabianie zajęć. Na choroby. Na wyjazdy. Na nieobecności. Na naturalne zmiany w ciągu roku. Nie chcę zapełniać torów do granic możliwości, a później zastanawiać się, gdzie zmieścić dziecko, które chce odrobić zajęcia. Czy przy takich grupach można maksymalizować przychód? Nie. Trzeba znaleźć balans pomiędzy opłacalnością prow...

Dziecko nie potrzebuje od razu specjalizacji. Potrzebuje ruchu, doświadczenia i możliwości poznawania własnego ciała. Żyjemy coraz szybciej. Rodzice mają coraz mniej czasu, dzieci coraz więcej zaplanowanych aktywności, a spontaniczny ruch często przegrywa z codziennym pośpiechem. Coraz mniej dzieci spędza długie godziny na placach zabaw. Zamiast swobodnej zabawy mamy zajęcia, treningi, zajęcia dodatkowe i kolejne punkty w kalendarzu. Jednocześnie bardzo szybko zaczynamy ukierunkowywać dzieci na konkretną dyscyplinę sportu. Piłka nożna, taniec, gimnastyka, pływanie, tenis. Sama specjalizacja nie jest niczym złym, ale w wieku 3–6 lat łatwo zapomnieć o czymś znacznie ważniejszym – o wszechstronnym rozwoju ruchowym dziecka. Małe dziecko nie potrzebuje jeszcze przede wszystkim być „małym piłkarzem”, „małą gimnastyczką” czy „małym pływakiem”. Potrzebuje być sprawnym dzieckiem. Potrzebuje biegać, skakać, turlać się, wspinać, czołgać, rzucać, łapać, przenosić, ciągnąć, pchać, utrzymywać równow...

Dobre zajęcia to nie tylko instruktor, basen i kilka zabaw. To przede wszystkim spójność, doświadczenie, relacja i konsekwencja w działaniu. W Ośmiorniczkach stawiamy na: 🔹 STAŁYCH PROWADZĄCYCH Dziecko zna instruktora, instruktor zna dziecko. Budujemy relację, poczucie bezpieczeństwa i zaufanie. 🔹 OKREŚLONY SCHEMAT DZIAŁAŃ Zajęcia nie są przypadkowym zbiorem ćwiczeń. Każdy element ma swoje miejsce i cel, a dziecko wie, czego może się spodziewać. 🔹 WYPRACOWANĄ METODĘ Pracujemy według określonych założeń, które konsekwentnie wdrażamy podczas zajęć. Nie zmieniamy sposobu pracy w zależności od tego, kto akurat prowadzi grupę. 🔹 STAŁĄ OBECNOŚĆ GŁÓWNEGO INSTRUKTORA Główny instruktor nadzoruje pracę wszystkich grup i zna wszystkie dzieci. Zna ich umiejętności, postępy, mocne strony, ale również słabsze strony i obszary, które wymagają większej uwagi. Dzięki temu może reagować nie tylko na to, co dzieje się podczas jednych zajęć, ale patrzeć na dziecko w perspektywie całego procesu nauki. ...

1. 🚶 NIE BIEGAMY. Po basenie poruszamy się spokojnie, żeby uniknąć poślizgnięcia i wypadku. 2. 🌊 NIE WCHODZIMY DO WODY BEZ ZGODY INSTRUKTORA. Najpierw słuchamy, potem działamy. 3. 🤝 NIE WPYCHAMY I NIE PODTAPIAMY INNYCH. Każdy ma prawo czuć się w wodzie bezpiecznie. 4. 🚫 NIE ŻUJEMY GUMY. W wodzie dbamy o swoje bezpieczeństwo. 5. 👂 SŁUCHAMY, GDY INSTRUKTOR TŁUMACZY. Dzięki temu wiemy, co mamy zrobić i możemy bezpiecznie ćwiczyć. 6. 🧍 NIE ODDALAMY SIĘ OD GRUPY. Zawsze wiemy, gdzie jest nasz instruktor i grupa. 7. 🙌 SZANUJEMY CIAŁO I GRANICE INNYCH. Nie chwytamy, nie ciągniemy i nie dotykamy innych bez ich zgody. 8. 🛟 UŻYWAMY SPRZĘTU ZGODNIE Z JEGO PRZEZNACZENIEM. Sprzęt służy do nauki i zabawy, a nie do robienia sobie lub innym krzywdy. 9. ❤️ NIE ROBIMY ŻARTÓW, KTÓRE KOGOŚ STRASZĄ LUB KRZYWDZĄ. To, co dla jednej osoby jest zabawą, dla drugiej może być powodem do strachu. 10. 🗣️ MOŻESZ POWIEDZIEĆ „NIE”. Jeśli się boisz, czegoś nie chcesz albo nie jesteś jeszcze gotowy — powiedz o ...

Jeżeli instruktor wymaga od dziecka czegoś, czego sam od siebie nie wymaga — warto się zatrzymać i zastanowić. I nie chodzi o wielkie rzeczy. Wręcz przeciwnie. Chodzi o te małe, codzienne gesty, które dziecko widzi, zanim jeszcze zacznie słuchać. Chcesz, żeby dziecko miało czepek? Sam go załóż. Jeżeli na obiekcie czepek jest wymagany — instruktor również powinien go mieć. Chcesz, żeby dzieci chodziły w klapkach? Sam je załóż. Obowiązuje zakaz biegania? Nie biegaj. Nie żujemy gumy podczas zajęć? Ta zasada dotyczy również nas. To mogą wydawać się drobiazgi. Ale dziecko bardzo szybko zauważa różnicę między: „Musisz, bo ja tak mówię” a „Zróbmy to razem.” Bo dziecko nie tylko słucha. Dziecko przede wszystkim obserwuje. 🌊 I dokładnie tak samo jest w wodzie. Jeżeli dziecko boi się zanurzyć twarz — instruktor nie powinien tylko powiedzieć: „Zanurz.” Powinien pokazać. Jeżeli dziecko boi się wskoczyć do wody — powinien być obok i dać przykład. Jeżeli dziecko nie jest gotowe położyć się na pleca...

 🌊 „Nie bój się” może przynieść więcej szkody niż pożytku. Rodzic mówi to z najlepszą intencją. Dziecko stoi przy basenie. Nie chce wejść. Woda jest dla niego czymś nowym, nieprzewidywalnym albo po prostu budzi lęk. Rodzic mówi: „Nie bój się. Przecież nic się nie dzieje.” Chce dodać odwagi. Tylko że dziecko może usłyszeć zupełnie inny komunikat: „Skoro dorosły mówi, żebym się nie bał, to znaczy, że jest się czego bać.” A za tym może pojawić się jeszcze bardziej problematyczna informacja: „Sytuacja jest niebezpieczna i powinienem się bać, ale mimo tego mam się nie bać.” Czyli dziecko dostaje sprzeczne sygnały. Jego ciało mówi: „Uważaj.” Dorosły mówi: „Nie bój się.” I co ma zrobić dziecko? Zignorować własne odczucia? Udawać, że wszystko jest w porządku? Przekroczyć swoją granicę tylko dlatego, że dorosły tego oczekuje? 🦑 Właśnie dlatego w podejściu, które opisuję w książce „Od wanny do basenu”  i w Metodzie Ośmiorniczki®, nie zaczynamy od walki ze strachem. Nie uczymy dziecka:...